„Czarownica z Portobello” Paulo Coelho – Recenzja

29497998_1838121156198076_3491637789777199104_o„Czarownica z Portobello” Paulo Coelho, wyd. Drzewo Babel, tłum. Michał Lipszyc, 2007, Warszawa, str. 230.

Moja przygoda z Paulo Coelho zaczęła się kilkanaście lat temu od powieści „Weronika postanawia umrzeć”, ponieważ byłam jeszcze dzieckiem, i wydawało mi się że warto do niej powrócić, to kiedy dorosłam przeczytałam ją jeszcze raz i nadal byłam nią zachwycona. Sięgnęłam ponownie po twórczość Paulo Coelho pod postacią książki „11 minut” i „Być jak płynąca rzeka” – obie książki mnie oczarowały. Teraz nadszedł czas na kolejną pozycję „Czarownica z Portobello”, która niestety bardzo mnie rozczarowała.

Podstawowym źródłem inspiracji dla Paula Coelho jest jego własne życie, w którym zdarzało mu się igrać ze śmiercią, prawie popaść w szaleństwo, bawić się narkotykami, znosić tortury, eksperymentować z czarną magią i alchemią, studiować filozofię i religie, pochłaniać mnóstwo książek, tracić i odzyskiwać wiarę, doświadczać bólu i rozkoszy miłości. W poszukiwaniu własnego miejsca w świecie znajduje odpowiedzi na wyzwania, wobec których każdy z nas staje. Wierzy, że każdy ma w sobie siłę potrzebną, by odnaleźć własną drogę.

Główna bohaterką książki jest Atena, której prawdziwe imię brzmi Szirin. Jako trzy miesięczne niemowlę została adoptowana przez małżeństwo mieszkające w Bejrucie. Biologiczną matką dziecka jest cyganka Liliana. Książka ukazuje losy Ateny i jej poszukiwania głębszego sensu życia z perspektywy różnych narratorów takich jak na przykład: Heron Rayan –  dziennikarz, Samira R. Khalil – matka Ateny czy Andrea McCain – aktorka. Według mnie jest to bardzo ciekawy sposób narracji i samo wykonanie było przyjemne.

„…samotność nie jest naszym przeznaczeniem, a samych siebie poznajemy tylko wtedy, kiedy patrzymy na siebie oczami innych”. Str. 175-176

Poszczególne osoby ukazują relację jaka wiązała ich z główną bohaterką. Atena jako pierwszą próbę samo spełnienia wybiera macierzyństwo, gdyż sądzi że to jest jej  powołaniem. Szirin swoje poszukiwania zaczyna w kościele katolickim, lecz gdy ten sprawia jej zawód uznaje, to za zdradę i zagłębia się w świat różnych wierzeń, których celem jest kontakt z Wielką Matką. Atena próbuje odnaleźć drogę kontaktu z siłą mistyczną poprzez taniec, muzykę, kaligrafię i trans. Sukcesy zawodowe jej i współpracowników zostają przypisane magicznej mocy tańca co jest dość absurdalne. W całej książce Paulo Coelho przedstawia kobietę, która pomimo posiadania dziecka i odnoszonych sukcesów zawodowych czuje się niespełniona, czuję potrzebę odkrycia swojego prawdziwego ja, które przekształca ją w mistrzynię. Tylko kim naprawdę jest Atena ? Oddaną matką? Mistrzynią? Czy czarownicą? A może jest manipulantką?

Ogólny zarys problematyki z początku mi się spodobał, gdyż można to odnieść do dzisiejszych czasów:

„Nowe polowanie na czarownice zatacza coraz szersze kręgi. Tym razem bronią nie jest rozpalone żelazo i stos, lecz drwina i moralne potępienie. Każdego, kto przypadkiem odkrywa w sobie niezwykły dar i ośmiela się o nim głośno mówić, traktuje się podejrzliwie. A jego bliscy – małżonkowie, rodzice, dzieci – zamiast się tym szczycić, usiłują całą sprawę zataić z obawy, że ich rodzina zostanie wystawiona na pośmiewisko”. Str. 10

Natomiast sposób w jaki zostało to ubarwione i przedstawione przez Paulo Coelho, jest bynajmniej dla mnie niezrozumiały i nudny. Powieść przepełniona jest opisem kultów religijnych, których mam wrażenie autor chyba sam do końca nie rozumie, do tego stosunek do chrześcijaństwa i przedstawienie niektórych sytuacji w książce według mnie jest niesprawiedliwe i krzywdzące dla wszystkich wierzących niezależnie od wyznania.

„Teraz, kiedy marksistowska utopia obnażyła swą całkowitą niezgodność do urzeczywistnienia ideałów społecznych, świat dojrzał do przebudzenia religijnego, zrodzonego z naturalnego lęku cywilizacji u schyłku tysiąclecia. Niemniej jednak wierzę, że jeśli rok 2000 nadejdzie i świat nadal będzie istnieć, górę weźmie zdrowy rozsądek, a religie znowu staną się jedynie schronieniem dla najsłabszych, którzy zawsze potrzebują przewodnika”. Str. 204

Nie tego się spodziewałam, że jako osoba, która odczuwa spełnienie w różnych aspektach życia, dowiem się iż jestem głupia, bo nie poszukuję prawdziwego kontaktu z siłą wyższą, i nie należę do „Elity”, a moje życie jest nazwane nudnym gdyż zadawalam się zwyczajnym szczęściem jakie odczuwam i do którego dążę.

„Czego pragniesz? Nie szczęścia, bo to zbyt łatwe i zbyt nudne. Nie idealnej miłości, bo to niemożliwe. A więc czego tak naprawdę chcesz? Chcesz wiedzieć, po co żyjesz i żyć tak intensywnie, jak się da”. Str. 162

Próba ukazania współczesnej kobiety kontaktującej się z mistycznymi mocami, w poszukiwaniu odpowiedzi kim jest, tym razem według mnie nie wyszła na dobre temu autorowi. Sprawił, iż czytając książkę miałam wrażenie, że coraz mniej wiem i rozumiem, zapanował chaos. Dla mnie to nie ten sam pisarz, którego pokochałam.

Jedynie za co mogę pochwalić tą książkę, to fakt iż zawiera sporą garść wartościowych cytatów i życiowych refleksji:

„Nasz czas na tej ziemi jest święty, dlatego powinniśmy celebrować każdą chwilę. O tym zupełnie się zapomina”. Str.18

„Dostrzegamy boskość w drobinie kurzu, co jednak nam nie przeszkadza zetrzeć go wilgotną ścierką. Boskość nie znika, przemienia się jedynie w czystą powierzchnię”. Str. 19

https://ukochaneksiazki.com/2018/03/21/czarownica-z-portobello-ulubione-cytaty/

W 2009 roku powstał film pt.”The With of Portobello”, lecz nie ma zbyt wielu recenzji na ten temat, a sama nie miałam nawet świadomości iż takowy film powstał na podstawie twórczości Paulo Coelho.

Może ktoś z was miał inne odczucie? A może podobne? Zapraszam do dyskusji, bo ilu ludzi tyle poglądów i wiele różnych spostrzeżeń.

Dziękuję za poświęcony mi czas. Napiszcie jak wam się podobało. 🙂

Na koniec dodaję dla was biografię autora i kilka ciekawostek na jego temat, które moim zdaniem warto wiedzieć kiedy sięga się po jego twórczość.

Paulo Coelho de Souza ur. 24 sierpnia 1947 w Rio de Janeiro – brazylijski pisarz i poeta.

Jego ojciec, Pedro, był inżynierem, a matka – Ligia, zajmowała się domem. W wieku siedmiu lat Paulo rozpoczął naukę w szkole Jezuitów San Ignacio w Rio de Janeiro. Paulo nie przepadał za religijnymi tradycjami szkoły, jednak to w niej odkrył swoje prawdziwe powołanie – pisarstwo. Swoją pierwszą nagrodę literacką otrzymał w szkolnym konkursie poetyckim.

Rodzice chcieli, by syn został inżynierem, jednak Paulo nie zamierzał się temu podporządkować. Ojciec wziął buntownicze zachowanie syna za objaw choroby psychicznej i trzy razy oddał go do kliniki psychiatrycznej (1966, 1967 i 1968 roku). Jak sam twierdzi: „Czasami miłość rodziców objawia się w zły sposób. Jednak nigdy nie winiłem moich rodziców za te pobyty, bo były one spowodowane ich nadmierną troską o mnie”.

Wkrótce potem Paulo związał się z grupą teatralną i rozpoczął pracę jako dziennikarz. W tamtych czasach w Brazylii grupy teatralne były postrzegane jako źródło niemoralności. Zaniepokojeni rodzice po raz czwarty zdecydowali się umieścić syna w klinice psychiatrycznej. Po opuszczeniu szpitala Paulo był jeszcze bardziej zamknięty w swoim artystycznym świecie. Rodzice poprosili o kolejną konsultację. Lekarz powiedział, że Paulo nie cierpi na żadną chorobę psychiczną i nie powinien przebywać w szpitalu psychiatrycznym, musi się po prostu nauczyć stawiać czoła życiu.

Po tym okresie, Paulo wrócił do swoich studiów i wydawało się, że ostatecznie podąży drogą, obraną dla niego przez rodziców. Jednak niedługo potem rzucił studia i powrócił do teatru. Działo się to w latach 60. i ruch hippisowski królował na światowej scenie. Te nowe trendy pojawiły się również w Brazylii, rządzonej w tamtym czasie przez represyjny reżim wojskowy. Paulo nosił długie włosy i postanowił sobie za punkt honoru, że nigdy nie będzie nosił dowodu osobistego; przez pewien czas brał narkotyki, chcąc doświadczyć życia hippisowskiego w pełni.

Mniej więcej w tym czasie, muzyk i kompozytor, Raul Seixas zaprosił Paula do napisania słów do paru jego piosenek. Ich druga płyta była ogromnym sukcesem i sprzedała się w ponad 500 000 egzemplarzy. To były pierwsze duże pieniądze dla przyszłego sławnego pisarza. Współpraca z Raulem trwała aż do 1976 roku. Coelho napisał ponad 60 piosenek i razem z Raulem Seixasem zmienił brazylijską scenę rockową.

W 1973 roku Paulo i Raul zostali członkami Stowarzyszenia Alternatywnego, organizacji, która sprzeciwiała się ideologii kapitalistycznej, broniła praw jednostki oraz uprawiała czarną magię. Po latach pisarz opisał to doświadczenie w Walkiriach (1992).

Podczas tego okresu rozpoczęli publikację „Kring-ha” – serii komicznych ulotek, nawołujących o więcej wolności. Dyktatura uznała je za wywrotowe, w związku z czym Paulo i Raul zostali osadzeni w więzieniu. Raula szybko zwolniono, jednak Paulo Coelho został zatrzymany na dłuższy okres, sądzono bowiem, iż był on mózgiem całej operacji drukowania ulotek. Dwa dni po opuszczeniu więzienia Paulo został ponownie zatrzymany i przewieziony do wojskowego ośrodka tortur, gdzie był przetrzymywany przez kilka dni. Najprawdopodobniej uniknął śmierci dlatego, iż oświadczył że jest umysłowo chory i że przebywał już kilka razy w klinice psychiatrycznej. Ostatecznie został wypuszczony.

Te doświadczenia głęboko wpłynęły na Paula Coelho. Zdecydował on, iż ma już dość „doświadczania życia” i chce po prostu żyć normalnie. Znalazł pracę w wytwórni płytowej Polygram, gdzie poznał swoją przyszłą żonę.

W 1977 przeprowadził się z nią do Londynu. Paulo kupił maszynę do pisania i zaczął pisać, początkowo bez sukcesów. W kolejnym roku powrócił do Brazylii, gdzie pracował w kolejnej wytwórni płytowej – CBS. Trwało to tylko trzy miesiące. Po tym czasie Paulo pozostawił pracę i żonę.

W 1979 roku spotkał swoją starą znajomą – Cristinę Oiticica, którą później poślubił i z którą jest do dzisiaj. Mieszka we Francji.

W 2014 roku nakręcono film „Paulo Coelho. Niesamowita historia” opowiadający o życiu Coelho zanim napisał swoją pierwszą książkę. Film wszedł na ekrany w Polsce w grudniu 2016 roku.

Bibliografia pochodzi ze strony Wikipedii.

Jego ojciec, Pedro, był inżynierem, a matka – Ligia, zajmowała się domem. W wieku siedmiu lat Paulo rozpoczął naukę w szkole Jezuitów San Ignacio w Rio de Janeiro. Paulo nie przepadał za religijnymi tradycjami szkoły, jednak to w niej odkrył swoje prawdziwe powołanie – pisarstwo. Swoją pierwszą nagrodę literacką otrzymał w szkolnym konkursie poetyckim.

Rodzice chcieli, by syn został inżynierem, jednak Paulo nie zamierzał się temu podporządkować. Ojciec wziął buntownicze zachowanie syna za objaw choroby psychicznej i trzy razy oddał go do kliniki psychiatrycznej (1966, 1967 i 1968 roku). Jak sam twierdzi: „Czasami miłość rodziców objawia się w zły sposób. Jednak nigdy nie winiłem moich rodziców za te pobyty, bo były one spowodowane ich nadmierną troską o mnie”.

Wkrótce potem Paulo związał się z grupą teatralną i rozpoczął pracę jako dziennikarz. W tamtych czasach w Brazylii grupy teatralne były postrzegane jako źródło niemoralności. Zaniepokojeni rodzice po raz czwarty zdecydowali się umieścić syna w klinice psychiatrycznej. Po opuszczeniu szpitala Paulo był jeszcze bardziej zamknięty w swoim artystycznym świecie. Rodzice poprosili o kolejną konsultację. Lekarz powiedział, że Paulo nie cierpi na żadną chorobę psychiczną i nie powinien przebywać w szpitalu psychiatrycznym, musi się po prostu nauczyć stawiać czoła życiu.

Po tym okresie, Paulo wrócił do swoich studiów i wydawało się, że ostatecznie podąży drogą, obraną dla niego przez rodziców. Jednak niedługo potem rzucił studia i powrócił do teatru. Działo się to w latach 60. i ruch hippisowski królował na światowej scenie. Te nowe trendy pojawiły się również w Brazylii, rządzonej w tamtym czasie przez represyjny reżim wojskowy. Paulo nosił długie włosy i postanowił sobie za punkt honoru, że nigdy nie będzie nosił dowodu osobistego; przez pewien czas brał narkotyki, chcąc doświadczyć życia hippisowskiego w pełni.

Mniej więcej w tym czasie, muzyk i kompozytor, Raul Seixas zaprosił Paula do napisania słów do paru jego piosenek. Ich druga płyta była ogromnym sukcesem i sprzedała się w ponad 500 000 egzemplarzy. To były pierwsze duże pieniądze dla przyszłego sławnego pisarza. Współpraca z Raulem trwała aż do 1976 roku. Coelho napisał ponad 60 piosenek i razem z Raulem Seixasem zmienił brazylijską scenę rockową.

W 1973 roku Paulo i Raul zostali członkami Stowarzyszenia Alternatywnego, organizacji, która sprzeciwiała się ideologii kapitalistycznej, broniła praw jednostki oraz uprawiała czarną magię. Po latach pisarz opisał to doświadczenie w Walkiriach (1992).

Podczas tego okresu rozpoczęli publikację „Kring-ha” – serii komicznych ulotek, nawołujących o więcej wolności. Dyktatura uznała je za wywrotowe, w związku z czym Paulo i Raul zostali osadzeni w więzieniu. Raula szybko zwolniono, jednak Paulo Coelho został zatrzymany na dłuższy okres, sądzono bowiem, iż był on mózgiem całej operacji drukowania ulotek. Dwa dni po opuszczeniu więzienia Paulo został ponownie zatrzymany i przewieziony do wojskowego ośrodka tortur, gdzie był przetrzymywany przez kilka dni. Najprawdopodobniej uniknął śmierci dlatego, iż oświadczył że jest umysłowo chory i że przebywał już kilka razy w klinice psychiatrycznej. Ostatecznie został wypuszczony.

Te doświadczenia głęboko wpłynęły na Paula Coelho. Zdecydował on, iż ma już dość „doświadczania życia” i chce po prostu żyć normalnie. Znalazł pracę w wytwórni płytowej Polygram, gdzie poznał swoją przyszłą żonę.

W 1977 przeprowadził się z nią do Londynu. Paulo kupił maszynę do pisania i zaczął pisać, początkowo bez sukcesów. W kolejnym roku powrócił do Brazylii, gdzie pracował w kolejnej wytwórni płytowej – CBS. Trwało to tylko trzy miesiące. Po tym czasie Paulo pozostawił pracę i żonę.

W 1979 roku spotkał swoją starą znajomą – Cristinę Oiticica, którą później poślubił i z którą jest do dzisiaj. Mieszka we Francji.

W 2014 roku nakręcono film „Paulo Coelho. Niesamowita historia” opowiadający o życiu Coelho zanim napisał swoją pierwszą książkę. Film wszedł na ekrany w Polsce w grudniu 2016 roku.

 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s